Heart It

24 Haziran 2012 Pazar

Nights..


Dün gece oda arkadaşıma gittiğim bir mangal partisini anlatırken durdu ve şöyle dedi: "Senin bu ortamını seviyorum. Her yere girip çıkıyorsun, bir sürü kişiyle tanışıyorsun." Doğruydu. İstanbul'da yalnız kaldığım olmadı hiç. Hep birileri vardı. Birbirlerine zıt bilyon tane insanla iletişimim vardı. Her birinde farklı bir tarafımı ortaya çıkarıyordum. İstanbul'da yalnız kaldığım olmadı hiç. Peki, yalnız hissettiğim? 

Buraya geldiğimden beri olan, özgeçmişimdeki eski sevgilileri saydırıyordu diğer oda arkadaşım. Bir, iki derken toplam 8 kişi saydım. "Ne güzel kızım üniversiteyi asıl sen yaşıyorsun." dedi. İstanbul'da yalnız kaldığım olmadı hiç. Bir gün onunla, bir günün bununla takıldım.  Şıpsevdi gibi. Her gün bir başkası için ağlıyordum, her gün bir başkasını sevdiğimi söylüyordum. Hayır ama bu seferki başka, onu en başından beri seviyordum ben, diyordum. Sevgimi alabildiğine dağıtıyordum insanlara. Erkeklere. Adamlara. İstanbul'da yalnız kaldığım olmadı hiç, peki yalnız hissettiğim?

Ben hep iyi biri oldum. Bunu kendim söylemiyorum, başkaları söylüyor. Ama ben de bunu biliyorum. Ben iyi biriydim. Senelerimi buna harcamıştım. Karşılığını alamadığım bir şeydi. İstanbul'a geldiğimde de sıfırdan başlama şansım vardı. Yeni baştan, sil baştan her şeye başlayabilecektim. Ve ben de öyle yaptım. Kötü olarak. Şansımı denedim, atışımı yaptım, kötü bir kız olmak için zorladım kendimi. Günümü gün ettim, gece yurda giriş yapmadım, one night standlerim bol oldu. Çok sigara içtim, çok içki içtim. Ertesi gün hapı kullandığım, acaba hamile miyim diye ortada dolaştığım günler oldu, hatta benimle zorla ilişkiye girmeye çalışan bir adam bile oldu. Ertesi gün evinden dudağımda ve kollarımda morluklarla çıktığım bir orospu çocuğu.

Denedim ben. Göze alabileceklerimi, göze aldıklarımı kendi gözlerimle görmek istedim. Ama yapamadım işte. Tam anlamıyla kötü olamadım. Olabilseydim belki değişecekti her şey.

Ama bu deneyimden güzel şeyler de öğrendim. Kalbimin çevresine duvarlar örmeyi, unutmayı öğrendim. Beklediğim biri gelmediğinde ağlamıyorum mesela artık. Çok zorlu bir süreçten geçtim ama tecrübe ettiğim çok şey oldu. Hayatta beni, benden başka düşünecek hiç kimse olmadığını öğrendim. Verilen sevgilerin her zaman karşıdaki kişiye fazla olduğunu, her zaman gerektiğinden az sevmek gerektiğini, yoksa sonuçta üzülenin yine ben olacağını tecrübe ettim. Ve en önemlisi de insanlardan fazla şey beklememek gerektiğini öğrendim ve bunu kabul ettim.

İstanbul'da yalnız kaldığım olmadı hiç.
Peki yalnız hissettiğim?

Şimdi ne iyiyim ne de kötü.
Kendimleyim.
Ben'im. *


2 yorum:

Sam dedi ki...

ekleme: ve dimdik ayaktasın.

Brida dedi ki...

Yorumunu görür görmez "ahh Sammy!" dedim. Seviyorum seni. :)