Heart It

21 Ekim 2013 Pazartesi

Oluruna bırak-ma-mak.


Bu gece otobüsüm var ve İstanbul'a geri dönüyorum.
Garip..
İstanbul'dayken Marmaris'e toz kondurmuyorum ama buraya gelince de sürekli lanet ediyorum. Hele ilk geldiğim gün resmen depresyondaydım. Bütün gece uyuyamadım. 18 yılımı burada geçirmiş olmak bu şehrin dezavantajı. İyi şeyler yaşadım, yaşamadım değil tabi ki. Ama geldiğim an bütün kötü anılar üzerime çullandı. Hepsini bir bir hatırladım. Önce ağlayıp sonra uykuya daldım her gece.
Okul bittikten sonra Marmaris'e dönerim diye düşünürdüm önceleri. Şimdiyse kesinlikle Marmaris'le olan bağımı koparmaya kararlıyım. İstanbul'u gerçekten benimsemişim haberim dahi olmadan. Sadece Burak faktörü de değil benimsememin sebebi. Orada kendi gerçekliğimi yaşıyorum çünkü. Ailemin, doğduğum yerin baskıları olmadan. Orada yeni bir hayat kurdum kendime. Herkes biliyor annemle babamın ayrı olduğunu, annemin neler yaptığını vs. Ama kimse olayların içinde değildi. Ve sonunda mağdur kız çocuğu olarak görülmekten kurtulmuş oldum. Bütün etiketlerden bağımsız olarak asıl kendimi gösterdim insanlara. Anladılar. Sevdiler. Saygı duydular.
Bu yüzden Marmaris'e her geldiğimde ister istemez eski kabuğumun içinde buluyorum kendimi. Çünkü geçmişim gerçekliği içine çekiyor beni. Güya tatil mekanı, güya cennet. Benim içinse cehennemin vücut bulmuş hali burası.
Hiçbir zaman Marmaris'ten kurtulamayacağım. Çünkü babam hala burada. Keşke başka bir yere taşınsa. Elbet Marmaris'e yine geliriz ama bu kez eski güzel anıları tazelemek için. Eski yaşantımıza dönmek için değil.


Şu an İstanbul'da ev arkadaşımla yaşıyorum. Burak'la eve çıkma planlarımız vardı. Ev arkadaşımla da o sıra aramız pek iyi değildi. Babam onay vermişti. Ancak maddi açıdan başka planları varmış. O yüzden erteledi şimdilik. Zaten şunun şurasında 1,5 senem kaldı okulu bitirmek için. Dayanıp mezun olduktan sonra kendi kazandığım parayla yeni bir eve çıkmak istiyorum. Okul okuduğum için değil, orada kalmak istediğim için kendime benim olan yuva kurmak istiyorum. Şimdilik şu an oturduğum evi iyice benimsemeye çalışacağım. Çünkü hala sığıntı pozisyonunda yaşıyorum. Odamı benim yapmak için uğraş göstermiyordum. Öylesine kalıyormuş gibi yapıyordum. Madem önümde 1,5 sene var daha, elimden geleni yapacağım o odanın ve evin benim olması için.

Gazetecilik okuyorum. Çok da isteyerek geldim bu bölüme. Ama hala yapmak istemiyormuşum gibi geliyor. Bu konuya da bir çare bulmalıyım. Madem o kadar uğraş verdim. Ekinlerini toplamalıyım artık. Habertürk'te staj yaptım bir ay boyunca. Emeklerimin bir işe yaramasını sağlamalıyım. Görünür de sağlıyor tabi ki ama aklımda öyle değil. Yapmak için yapıyorum sanki her şeyi. Buna kesin bir çözüm bulmalıyım artık.

Neyse sevgili okuyucu, bugünkü haleti ruhiyem budur.
Size iyi ve güzel bir hafta diliyorum..

Hiç yorum yok: